Inwestycje zagraniczne – procedury

Ścieżka automatyczna

Ta droga otwarta jest dla wszystkich propozycji, które:

– są zgodne z limitami obowiązującymi dla danego sektora dla ścieżki automatycznej (Rząd ogłosił „Wytyczne dla FDI w Poszczególnych Sektorach”, gdzie podano limity inwestycyjne aprobowane w sposób automatyczny).

– maja być ulokowane w specjalnych strefach ekonomicznych (SEZ), jednostkach zorientowanych na eksport (EOU), Electronic Hardware Technology Parks (EHTP), Software Technology Parks (STP) i parkach przemysłowych (z zastrzeżeniem norm sektorowych FDI).

Przy ścieżce automatycznej nie jest potrzebna żadna wstępna zgoda na dokonanie inwestycji. Należy jednak w ciągu 30 dni od „uruchomienia” inwestycji przekazać do RBI następujące informacje:

– nazwy wspólników,
– informacje o udziałach,
– umowy,
– oryginał certyfikatu przelewu zagranicznych środków płatniczych od autoryzowanego dealera

Wyjątki, dla których zamiast ścieżki automatycznej obowiązuje tryb indywidualnego pozwolenia:

– propozycje inwestycji wymagające Licencji Przemysłowej na mocy  zasad polityki regionalnej ogłoszonej przez Rząd w Deklaracji o Polityce Przemysłowej z 1991 roku (na podstawie “Industries Development and Regulations Act” z 1951 roku).

– inwestycje zagraniczne, o udziale większym niż 24% w kapitale firm produkujących towary zastrzeżone dla małych przedsiębiorstw.

– projekty, w których udziałowcy zagraniczni są lub byli w joint-ventures. Dotyczy to umów o współpracy w Indiach na tym samym lub pokrewnym polu, przed 12.01.2005 r.

– propozycje, gdzie uprzednia zgoda rządu jest wymagana na mocy polityki sektorowej. Tabelę z limitami inwestycyjnymi oraz trybem uzyskania pozwolenia znajdzie czytelnik na końcu niniejszej broszury.

Tryb pozwolenia indywidualnego

FDI, które nie kwalifikują się do ścieżki automatycznej, wymagają uprzedniego zezwolenia rządu i są rozpatrywane na zasadzie case to case przez Foreign Invetment Promotion Board (FIPB) w Department of Economic Affairs w Ministerstwie Finansów. Podania należy składać do FIPB lub indyjskich misji zagranicą.  Inaczej traktowane są inwestycje dokonywane przez NRI oraz w EOU, w których przypadku podania należy przedkładać w Secretary for Industrial Assistance (SIA) w Department of Industrial Policy and Promotion.

FIPB kierowany jest przez sekretarza z Ministerstwa Finansów a w jego skład wchodzą sekretarze departamentów ministerstw, zajmujących się poszczególnymi gałęziami przemysłu – Ministerstwo Handlu, Finansów i Spraw Zagranicznych. Rada urzędników ministerstw spotyka się co tydzień i rozpatruje podania. Decyzja jest przekazywana zainteresowanemu w ciągu 30 dni. Stan sprawy można sprawdzić na stronie internetowej http://indmin.nic.in/

Przy ocenie propozycji przywiązuje się wagę do ilości nowoutworzonych miejsc pracy, potencjalnych wpływów walut z eksportu, długoterminowych korzyści konkurencyjności dla Indii, wpływ na walkę z ubóstwem, wpływ na rozwój infrastruktury.

FIPB rekomenduje sprawy w odniesieniu do ofert w trybie nie-automatycznym do wielkości 6 mld INR (ok. 130 mln USD) lub mniej. Są one rozpatrywane i aprobowane przez Ministerstwo Finansów.

Wszystkie przypadki większych inwestycji, jak również podania odrzucone przez FIPB przekazywane są do Komitetu Gabinetowego Inwestycji Zagranicznych (CCFI) do ostatecznej weryfikacji i decyzji.

Ponadto rząd Indii utworzył Foreign Investment Implementation Authority (FIIA)  w celu ułatwienia wprowadzania w życie otrzymanych zezwoleń. Instytucja ta pomaga przedsiębiorcom uzyskiwać niezbędne zezwolenia i rozwiązywać problemy „operacyjne”.

Dla mega projektów (od 1 mld INR) utworzono „Komitety Szybkiej Ścieżki” w 30 ministerstwach i ich departamentach.

Procedura pozyskania licencji przemysłowej

Licencje przemysłowe przyznawane są przez Sekretariat Pomocy Przemysłowej za rekomendacją Komitetu Licencyjnego. Decyzje podejmowane są zwykle w ciągu 4 do 6 tygodni od wypełnienia aplikacji.
Licencja Carry on Business (COB)

Małe przedsiębiorstwa z czasem rosną i mogą przekroczyć ustawowy limit. W takich wypadkach winny one otrzymać licencję Carry-on-business (COB). Należy wówczas złożyć w tym celu podanie na oficjalnym formularzu i opłatę. Kiedy przedsiębiorstwo rozrośnie sie ponad wielkość „przyznaną” w COB należy wystąpić o licencje przemysłową.
Zagraniczne Inwestycje Portfelowe

Oprócz bezpośrednich inwestycji w Indiach nie-rezydenci mogą także inwestować metodą portfelową. Inwestorzy FII muszą się rejestrować w SEBI i stosować się do regulacji kontroli wymiany dewizowej RBI.

Zagraniczne fundusze emerytalne, fundusze inwestycyjne, firmy zarządzające aktywami, itp. mogą inwestować w Indiach jako FII. Dozwolone są inwestycje na rynku pierwotnym, jak i wtórnym, w papiery wartościowe (udziały), obligacje, warranty i jednostki funduszy kapitałowych, ponadto papiery rządowe oraz instrumenty pochodne. Obowiązują pewne limity zapisane w Wytycznych FII i Zarządzeniach RBI dotyczących bezpośrednio FII. Nie dotyczą one jednak inwestycji offshore GDR, ADR oraz obligacji wymienialnych na EUR.

Zwiększenie udziału zagranicznego w istniejących firmach indyjskich

Z wyjątkiem sektora finansowego (tj. banków, niebankowych instytucji finansowych, ubezpieczeń – o ile firma jest notowana na giełdzie) rząd zrezygnował z wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia FIPB na transfer udziałów istniejących firm indyjskich, od rezydentów do nie-rezydentów (włączając akcje subskrybowane) pod następującymi warunkami:

– Inwestycja podlega ścieżce automatycznej według polityki FDI i transfer nie podchodzi pod przepisy SEBI o nabyciach znaczących pakietów akcji i przejęciach.
– W następstwie transferu nie-rezydent nadal mieści sie w limitach sektorowych polityki FDI.

Stosownie do Companies Act wszystkie propozycje podniesienia kapitału akcyjnego poprzez preferencyjny przydział akcji muszą zostać zaaprobowane przez akcjonariuszy mocą specjalnej rezolucji. Każdy preferencyjny przydział akcji przez firmy notowane na giełdzie jest dozwolony po cenie rynkowej akcji. Wytyczne SEBI z 2000 r. określają szczegółowe limity cen. Ponadto udziały osób zagranicznych muszą mieścić się w limitach sektorowych.


Zagraniczne Porozumienia Technologiczne

Zagraniczne porozumienia technologiczne dozwolone są we wszystkich gałęziach przemysłu (włączając gałęzie „zarezerwowane” dla państwa lub wymagające licencji). Automatycznie przyznaje się pozwolenia dla porozumień technologicznych z zagranicą, pod następującymi warunkami:

– jednorazowa wypłata nie może przekraczać  2 mln USD, opłaty operacyjne (w tym tantiemy) do 5% sprzedaży krajowej i 8% eksportowej. Powyżej tych limitów konieczna jest zgoda SIA.

– Rozszerzenie istniejącego lub odnowienie kiedyś istniejącego porozumienia nie jest automatyczne i wymaga zgody, która udzielana jest na zasadzie uznaniowej po ocenie dotychczasowej polityki know-how.

Akceptowane są następujące płatności zagraniczne z tytułu współpracy technologicznej:

– opłaty za techniczne know-how
– opłaty za projekty i rysunki
– opłaty za usługi inżynieryjne/projektowe
– inne opłaty operacyjne / tantiemy / autorskie

Przelewów dokonuje się po potrąceniu podatków stosownie do obowiązujących traktatów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W przemyśle hotelowym obowiązują osobne wytyczne, i jeżeli są spełnione poniższe warunki, to obowiązuje ścieżka automatyczna:

– obecność opłat tantiemowych za usługi techniczne i konsultingowe (za projekt),
– architektura budowlana mieści się w 3% kosztów kapitałowych (wyłączając koszt parceli i finansowania)
– finansowanie i wsparcie marketingowe nie przekracza 3% obrotu netto
– opłaty za zarządzanie mieszczą się w 10%  zysków operacyjnych brutto.
Royalties (opłaty autorskie, tantiemy)

Firmy indyjskie mogą przesyłać opłaty za wszelkiego rodzaju “royalties” na warunkach porozumień o współpracy z partnerem zagranicznym i zgodnie z limitami.

Wyższe royalties mogą być płacone w wypadku sprzedaży eksportowej niż krajowej, z zastrzeżeniem ogólnego pułapu 8%.

Royalties są kalkulowane na bazie wartości dodanej w procesie wytworzenia, tj. EXW minus koszt importowanych elementów i koszt zakupu elementów standardowych.

Royalties są ograniczone do 125% wartości produkcji podanej w zezwoleniu. W wypadku, kiedy wielkość produkcji ma zostać przekroczona, należy wpierw uzyskać pozwolenie na płatności royalities od kwoty zwiększenia. Należy tu bardzo uważać, ponieważ występującym jest płatnik, który może odnieść korzyść z zaniechania dopełnienia obowiązku fiskalnego. Biorąc pod uwagę powyższe warunki, firmom zagranicznym udzielającym swojego know-how zaleca się dużą ostrożność i maksymalne zabezpieczenie się w umowach z indyjskimi firmami, będącymi odbiorcami know-how, szczególnie przy kontraktach o wysokiej wartości.
Rejestracja

Wytyczne dla FII wymagają, aby spełniały one pewne warunki rejestracji. SEBI sprawdza także czy “przyznanie rejestracji” leży w interesie rozwoju indyjskiego rynku papierów wartościowych.
Rejestracja podudziałowców

Poza podmiotami, które są określane jako FII, inni inwestorzy zagraniczni mogą się ubiegać o rejestrację jako podudziałowcy. Podudziałowcami mogą być fundusze lub instytucje inwestycyjne, fundusze holdingowe lub też zagraniczne korporacje i osoby fizyczne.
ADR/GDR/FCCB

Spółki indyjskie mogą pozyskiwać kapitał zagraniczny poprzez ADR, GDR, FCCB. Tam, gdzie emisja ADR, GDR lub FCCB przez spółki może zwiększyć kapitał ponad limit dopuszczalny „na ścieżce automatycznej”, lub gdzie takie inwestycje wymagają aprobaty rządowej, firma musi uzyskać zgodę poprzez FIPB.
Udziały Preferencyjne / obligacje zamienne

Innym sposobem inwestowania w Indiach jest emisja akcji preferencyjnych bądź papierów dłużnych zamiennych na akcje. Taka inwestycja zagraniczna jest traktowana jak FDI. Akcje preferencyjne i papiery dłużne, które nie są przymusowo wymienne na akcje zwykłe, traktowane są jako External Commercial Borrowings (ECB) i podlegają one wytycznym dot. pożyczek zagranicznych.

Te inwestycje mogą być dokonywane w trybie automatycznym lub indywidualnego pozwolenia stosownie do wytycznych polityki sektorowej.
Repartycja przychodu

Repartycja przychodu może przybrać formę dywidendy lub akcji gratisowych lub też zysków kapitałowych ze sprzedaży jednostek funduszy w Indiach. Spółki indyjskie muszą płacić podatek od wypłaconej dywidendy w wysokości 10% + 10% dopłaty + 3% opłaty edukacyjnej (łącznie daje to 16,995%), ale kwota ta nie jest ponownie opodatkowana w ręku beneficjenta (włączając beneficjentów nie-rezydentów). Dywidendy dla akcjonariuszy zagranicznych muszą zostać „wyprowadzone” w ciągu 42 dni od ich ogłoszenia, po przedłożeniu właściwej dokumentacji do RBI. Jeżeli istnieją umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania to dywidendy netto dla akcjonariuszy zagranicznych są wolne od podatku.

Repartycja kapitału

Zagraniczny kapitał zainwestowany w Indiach (wraz z przyrostem jego wartości) zasadniczo może być wycofany, pod warunkiem, że inwestycja została zaakceptowana na zasadach repatriacji. Należy oczywiście opłacić należne podatki.

W celu wywozu likwidowanych aktywów firm indyjskich należy złożyć aplikacje do autoryzowanego dealera wraz z wymaganą informacja i dokumentami:

– Zaświadczenie o braku przeszkód związanych z przelewem od indyjskich władz podatkowych
– Certyfikat audytora potwierdzający, że wszystkie zobowiązania w Indiach zostały w pełni zapłacone lub zaspokojone.
– Certyfikat audytora, że likwidacja firmy jest zgodna z Companies Act
– W wypadku, jeśli likwidacja następuje z innych przyczyn niż orzeczenie sądu, konieczny jest certyfikat audytora, że przeciw spółce nie ma prowadzonych żadnych zaległych spraw sądowych.