Energetyka i górnictwo w Indiach

 Energetyka

Indyjski sektor energetyczny jest jednym z najbardziej dynamicznych, szczególnie w zakresie generacji, transmisji oraz dystrybucji, jak również w zakresie odnawialnych źródeł energii. Sektor ten jednak nie potrafił dotrzymać kroku gwałtownemu rozwojowi ekonomicznemu. Doprowadziło to do nadwyżki popytu na energię w większości rozwiniętych stanów. Kompleksowy system dystrybucji, początkowo nadzorowany przez State Transmission Utilities – STU) oraz Central Transmission Utility – CTU), jest szacowane na ok 355 tys. km.

Sektor dystrybucji energii jest wyjątkowo istotny, ponieważ dotyka on bezpośrednio konsumenta. Według szacunków liczba indyjskich konsumentów energii przekracza 145 mln i wzrasta ona rocznie średnio o 4%. Ogólne zapotrzebowanie na inwestycje na poziomie produkcji, przesyłu i dystrybucji jest oceniane na 200 mld USD, z czego 100 mld USD jest niezbędne dla samych projektów produkcji.

Przemysł Energetyczny operuje pod kontrolą Ministerstwa Energetyki. Centralna Komisja Regulacyjna ds. Energetyki (Central Electricity Regulatory Comission – CERC), działająca na szczeblu federalnym oraz odpowiednie Stanowe Komisje Regulacyjne ds. Energetyki (State Electricity Regulatory Comission – SERCs) na szczeblu stanowym, zostały powołane w celu ułatwienia wdrażania reform. Ministerstwo ds. Nowej i Odnawialnej Energii (Ministry of New and Renewable Energy) nadzoruje operacje sektora produkcyjnego opartego na odnawialnych źródłach energii.

Rząd dąży do wprowadzenia sprzyjającej polityki stymulującej wolną i sprawiedliwą konkurencję w zakresie energetyki. Stara się również przyciągnąć kapitał prywatny i publiczny ze źródeł zarówno publicznych, jak i prywatnych, krajowych i zagranicznych. Ustawa o Elektryczności z roku 2003 (The Electricity Ac t- EA), została uchwalona w celu stworzenia prawnych warunków stymulujących liberalny rozwój tego sektora poprzez trójszczeblową dywersyfikację na produkcję, przesył oraz dystrybucję. Reforma ta ma na celu wyłączenie licencji na produkcję, stworzenie dostępu do przekazu i dystrybucji, wprowadzenie konkurencyjnych cen i w ten sposób zachęcenie sektora prywatnego do inwestycji.

Krajowa Polityka ds. Elektryczności dostarcza wskazówek do przyspieszenia rozwoju sektora elektrycznego w ramach projektu zaopatrzenia w elektryczność całego kraju do roku 2012.

Krajowa Polityka Taryfowa z 2006 roku zapewniając elektryczność o przystępnych i konkurencyjnych cenach wzmaga finansową opłacalność tego sektora.

Ostatnie osiągnięcia oraz perspektywy

Według ostatnich prognoz podanych przez Krajową Politykę ds. Elektryczności, przyszłe projekty produkcji i przesyłu powinny być zatwierdzone według kryteriów konkurencji, obniżenia kosztów projektu oraz dostarczenia konsumentom taniej energii. W zakresie generacji, zostało ogłoszonych dziesięć Projektów Ultra Mega Power, z czego dwa, „Sasan” i „Mundra” zostały przyznane Relinace Energy Ltd. i Tata Power Co. Ltd.  Oczekuje się również nowych wskazówek dotyczących energii wodnej.

Indyjsko-Amerykańskie Porozumienie Nuklearne (Nuclear Treaty), które zaowocowało otwarciem Indii na produkcję energii nuklearnej, zostało zawieszone na pewien czas na skutek politycznych kwestii. Aktualnie wznowiono współpracę z USA w tym zakresie.

Sektor przesyłu otwiera się wraz w rosnącym udziałem sektora prywatnego w ramach projektów Build Own Operate Transfer (BOOT) oraz Public Private Partnership (PPP). Jeśli chodzi o dystrybucję, władze 14 stanów wyraziły zgodę i poparcie dla inwestycji, oczekiwane są też dodatkowe dyrektywy w ramach Programu Przyspieszonego Rozwoju Energii oraz Reform (Accelerated Power Development & Reform Program- APDRP). Central Electricity Regulatory Commission wyraziła zgodę na handlową wymianę energii przeznaczonej na handel na terenie całego kraju. Pierwszą firmą z tego typu działalnością będzie India Electricity Exchange.

Górnictwo

Indie posiadają obfite złoża metali oraz innych minerałów. Produkują 4 rodzaje paliw mineralnych, 11 różnych minerałów metalicznych, 52 niemetaliczne oraz 22 inne – ogółem 89 produktów mineralnych. Produkcja tych surowców stanowi 6% PKB Indii. Dokładne badania oraz eksploracja są jeszcze do przeprowadzenia celem oszacowania na nowo wielkości zasobów. Pomimo przychylnej polityki bezpośrednich inwestycji (FDI), liczba zagranicznych inwestycji jest dużo poniżej pożądanego poziomu, ze względu na kwestie proceduralne.

Pośród najważniejszych minerałów znajdują się:  węgiel kamienny, węgiel brunatny, rudy żelaza, wapien , chrom, cynk i miedz.

Regulacje Prawne

Ministerstwo Górnictwa nadzoruje sektor górniczy z wyjątkiem wydobywania węgla i minerałów związanego z produkcją energii atomowej. Minerały są własnością odpowiednich rządów stanowych. Podstawowe prawa rządzące sektorem górniczym zawarte są w Ustawie o Regulacji i Rozwoju Górnictwa i Minerałów z 1957 roku (MMDR). Bezpośrednie inwestycje eksploracyjne i wydobywcze, w tym również wydobycie diamentu i kamieni szlachetnych, zatwierdzane są automatycznie. Inwestycje w wydobycie węgla są dozwolone jedynie w ramach konsumpcji przez firmy energetyczne, produkujące cement, żelazo i stal.

Najnowsze odkrycia i perspektywy

Komitet powołany przez Rząd w celu zrewidowania Narodowej Polityki Wydobywczej (National Mineral Policy, 1993) wydał raport z następującymi zaleceniami:

– przyśpieszenie procedur nadawania koncesji na wydobycie i zezwoleń leśnych
– uprzywilejowanie inwestycji w stanach posiadających kopalnie
– zwiększenie nacisku na potrzeby infrastruktury oraz ułatwianie inwestycji zaspokajających te potrzeby
– wymóg opłaty royalties od wartości

Indyjski sektor górniczy kierując się tymi wskazówkami może dynamicznie się rozwinąć. Oczekuje się przede wszystkim znaczących inwestycji, ale występują obawy, że rekomendacja opanowanego wydobycia może przytłumić ten rozwój. Rząd rozważa wysokość royalties dla węgla i rewiduje politykę dotyczącą tego minerału w celu nadania nowych bodźców dla inwestycji.

Ziemia w posiadaniu państwa lub prywatna jest dostępna dla celów eksploatacyjnych i górniczych z wyjątkiem pewnych obszarów, które rząd centralny może zarezerwować w specjalnym obwieszczeniu. Dostęp do ziemi jest przedmiotem umowy z właścicielem ziemi.

Koncesje

Indyjskie spółki lub firmy zarejestrowane w Indiach (włącznie z wszystkimi indyjskimi spółkami córkami firm zagranicznych) mogą otrzymać koncesje na eksploatację złóż minerałów. W przypadku osób fizycznych, powinny to być osoby obywatelstwa indyjskiego, a w przypadku firmy lub stowarzyszenia wszyscy członkowie powinni mieć obywatelstwo Indii, tak by przedsiębiorstwo lub stowarzyszenie mogło być traktowane jako ”indyjskie”.
Wydawane są następujące typy koncesji wg Aktu MMDR:

– Pozwolenie Rozpoznawcze (RP)
– Licencja Poszukiwania (PL)
– Dzierżawa Górnicza (ML)

Koncesja typu RP pozwala posiadaczowi na podejmowanie wstępnych poszukiwań poprzez pomiary regionalne, terenowe, geograficzne lub geochemiczne oraz sporządzenie map geologicznych, ale bez prawa do wiercenia, powiększania istniejących otworów (z wyjątkiem wiercenia otworów w siatce wyszczególnionej przez władze federalne) oraz do podwodnych prac wykopaliskowych. Pozwolenie RP jest wydawane na okres nie dłuższy niż trzy lata. Maksymalna powierzchnia terenu, na który może być przyznane RP wynosi 10 tys. km kwadratowych w danym stanie, a pojedyncze pozwolenie może być przyznane na teren nie przekraczający 5 tys. kilometrów kwadratowych.

Typ PL uprawnia posiadacza do poszukiwań i eksploatacji terenu, na który została przyznana koncesja oraz pobieranie ograniczonych próbek minerałów do celów testowych. Koncesja typu PL jest przyznawana na okres 3 lat i może być przedłużona przez władze stanowe o maksymalnie 2 lata (całkowity okres ważności PL nie może przekroczyć 5 lat). Maksymalny obszar, na który przyznany jest ten typ koncesji wynosi 25 tys. km kwadratowych na terenie stanu. Obszar może być powiększony przez rząd federalny w interesie rozwoju przemysłu mineralnego. Prawo do pierwszego, drugiego i kolejnego przedłużania tego typu koncesji leży w gestii władz stanowych.

Posiadacz koncesji PL ma preferencyjne prawa do otrzymania koncesji typu ML na wydobycie surowców mineralnych odkrytych na terenie, na który została wydana koncesja typu PL. Koncesja PL ani żadne podobne upoważnienie nie może być przekazywane, pod groźbą sankcji rządowych, żadnemu podatnikowi w Indiach.

Koncesja ML pozwala na wydobycie i produkcję surowców mineralnych z rud odkrytych w czasie działań poszukiwawczych. Typ ML może być wydany na okres 20-30 lat z prawem do odnawiania. Każdy posiadacz koncesji ML na surowce, które są używane do własnych celów przemysłowych, jest uprawniony do odnawiania swojego zezwolenia ML na okres nie przekraczający 20 lat. Możliwe jest przeniesienie bezpośrednio z koncesji typu RP do ML, bez koncesji typu PL.

Aplikacje na koncesje typu PL mogą być składane przez spółki zarejestrowane w Indiach, na tereny uprzednio przeszukane, w których istnienie surowców mineralnych zostało stwierdzone. Muszą także zostać przedstawione odpowiednie informacje, aby ustalić plan wydobycia. Plan wydobycia musi być zaaprobowany przez władze federalne. Władze stanowe są uprawnione do wydawania zgody na plany wydobycia  niektórych surowców niemetalicznych i przemysłowych. Raz zatwierdzone plany wydobycia są ważne na całkowity okres trwania licencji ML. Koncesja ta jest przechodnia, pod warunkiem aprobaty ze strony władz stanowych. Poniżej opis głównych cech koncesji RP, PL i ML.

Typ koncesji Cel/Działanie Maksymalny obszar Początkowa koncesja i odnawianie
 RP Poszukiwanie surowców przez
pomiary regionalne, terenowe,
geograficzne lub geochemiczne
oraz sporządzanie map geologicznych
10 tys. km kw Początkowa na 3 lata,
odnawialna na 2 lata
 PL Poszukiwanie i eksploatacja terenu
i wydobycie próbek surowców do
celów  testowych
25 tys. km kw Początkowa na 3 lata,
odnawialna na 2 lata
 ML Wydobycie i  produkcja surowców
odkrytych w wyniku działań
poszukiwawczych i eksploatacyjnych
10 tys. km kw Początkowa na 20-30 lat,
odnawiana na okresy po 20 lat

FDI są dopuszczalne w sektorze górniczym i większość propozycji na FDI nie wymaga uzyskiwania zezwolenia rządowego, jeżeli zachowane zostaną pewne pułapy. Dopuszczalny pułap na FDI w sektorze górniczym ukazuje poniższa tabela.

Działania Górny pułap w FDI
Eksploracja i wydobycie kamieni
szlachetnych i diamentów
74%
Eksploracja i wydobycie złota, srebra
oraz innych surowców mineralnych
z wyłączeniem gazu i surowców
niejądrowych (zawarto tutaj
wydobycie rudy żelaza)
100%
Metalurgia oraz obróbka surowców 100%
Sporządzanie projektów operacyjnych
na kopalnie i zakłady (obróbka węgla)
pod pewnymi warunkami  50%
50% *
Eksploracja lub kopalnie węgla dla
potrzeb konsumpcyjnych
50% **

Odnośniki:

Odkąd węgiel jest surowcem zaliczanym do narodowych, inwestycje prywatne / FDI są niedozwolone dla działań górniczych z wyjątkiem działań wymienionych powyżej.

*   100% FDI jest dozwolone, niemniej jednak tylko 50% jest dopuszczane w trybie automatycznym,
**   74% FDI jest dozwolone, jednak tylko 50% jest dopuszczane w trybie automatycznym.

na podstawie: newdelhi.trade.gov.pl